Dankwoord n.a.v. benoeming erelid

Daar sta je dan 40 jaar en erelid, ongewoon, ongemakkelijk, dankbaar en toch ook wel trots. Van de vier nog in leven zijnde overige ereleden mag ik de veters nog niet strikken, maar blijkbaar heb ik toch wat goeds gedaan de afgelopen jaren.

Het zal rond het jaar 2000 zijn geweest dat er thuis steeds vaker over de financiën van Hulzense Boys werd gepraat. Mede i.v.m. de bouw van het nieuwe kleedgebouw destijds. En zo rol je langzaam het bestuursleven in. Eerst helpen met de financiële gegevens richting de KNVB e.d., daarna een jaar stage lopen binnen het bestuur om vervolgens in 2003 als bestuurslid te worden benoemd. Tot 2007 samen met Gerrit Westenberg als penningmeester, vanaf eind 2007 tot eind 2017 alleen penningmeester (als bestuurslid). Zoals jullie weten heeft Gerrit mij nog jarenlang voortgeholpen. We waren een goed team, en voor mij ook prettig als een soort van back-up, cq. controleur. Je hebt immers een behoorlijk verantwoordelijke functie.

In mijn tijd als bestuurslid is er op financieel gebied ook behoorlijk wat gebeurd. De begroting is meer dan verdubbeld en het sportcomplex heeft een gedaantewisseling ondergaan (nieuw kleedgebouw + uitbreiding, verbouwing kantine, keuken, aanleg tribune en terras, aanleg 1e kunstgrasveld. Het was mooi en erg leerzaam om dit als penningmeester mee te mogen maken.

Op een gegeven moment merk je dat je minder scherp wordt en wordt het tijd om het stokje over te geven. Gelukkig kon ik na enige tijd twee mensen vinden die het wilden overnemen (Martijn en Christiaan). Twee jonge energieke heren, fris bloed in het bestuur. En een bestuur zonder Meijerink na meer dan 40 jaar. Goeie zaak!

Ik heb met veel plezier mijn werk als bestuurslid cq. penningmeester gedaan. Dit was op dat moment mijn bijdrage aan de vereniging als vrijwilliger. Hiervoor ontvang ik nu te veel eer vind ik. Ik heb het gedaan omdat ik vind dat je je steentje bij moet dragen aangezien je lid bent van de vereniging. Een penningmeester/bestuurslid heeft misschien wat meer verantwoordelijkheden, maar als ik een dag of week geen zin had bleef het (gewone) werk wel liggen.

Van trainers, leiders, schoonmakers, bar- en keukenpersoneel , scheidsrechters en noem ze maar op verwacht je dat ze er zijn op de afgesproken tijdstippen.  Vrijwillig maar niet vrijblijvend.

Ik sta nu in de picture maar wij (de leden) houden samen deze club draaiende. Veel mensen dragen daar hun steentje aan bij. Fred Schuttevaar staat volgens mij al 100 jaar op maandagavond achter de bar, hij is de stille kracht van de supportersvereniging. Als je hem wat vraagt krijg je zelden een nee te horen.

Tegenwoordig ben ik bij thuiswedstrijden spelleider (nee geen scheidsrechter) bij het team van mijn zoon. Elke donderdagavond krijgen we netjes een mail van Ronald Geut (scheidsrechter coördinator) met alle benodigde info voor de komende zaterdag. Onlangs zag ik tot mijn verbazing de naam Freek Pierik staan. Ik heb het twee, drie keer overgelezen. Het stond er echt. Afgelopen jaren vele lichamelijke ongemakken gekend, maar hij fluit gewoon weer zijn wedstrijden. Grote klasse! Top vrijwilliger. En dan heb ik het nog niet eens over zijn andere taken gehad (barkeeper op woensdagavond al een tiental jaren, lid van de schoonmaak en klusploeg). Niets is hem teveel.

Wim Poffers, familie Kampman, familie Oosterbroek, familie Piksen, familie Manenschijn, familie Nieuwenhuis, familie Voortman, Boetje, Rene Snellink, Jan Karsten. Noem ze maar op. Allemaal zetten ze zich al jarenlang belangeloos in voor deze mooie vereniging. Wat mij betreft allemaal ereleden!! Ze hebben (nog meer dan ik) de kleine gemoedelijke verenging zien veranderen in een grotere gemoedelijke vereniging.

We waren een klein kader gewend. Deze is inmiddels gelukkig fors uitgebreid. Maar de tijden dat enkele personen hele dagen van alles doen bij een vereniging zijn niet meer. Er zijn meer mensen nodig. En dit zal altijd zo blijven.

Nu ook weer in het bestuur. Twee vacatures en niet de minste. Vorig jaar had ik me dit nog persoonlijk aangetrokken, ik had me er persoonlijk verantwoordelijk voor gevoeld. Dit heb ik gelukkig achter me gelaten. Maar ik voel me nog wel verantwoordelijk, maar nu als lid, als 1 van jullie, 1 van ons. Hopelijk ben ik niet de enige. Het zou mooi zijn als we er samen voor kunnen zorgen het bestuur op volle oorlogssterkte te krijgen. Dit is een mooie taak voor ons allen.

Met zijn allen de schouders eronder. Dan blijven we de mooiste voetbalclub uit Hulsen!!

 

Sportieve groet,

Arjan Meijerink